Agent Dale Cooper springt op d'r schoot. Ze zit eigenlijk niets te doen, een beetje voor zich uit te staren naar het lege scherm. "Hey", zegt ze; ze is niet te oud om met katten te praten - ze is nergens te oud voor. "Kom maar even bij mij." De kat strompelt eerst wat op de zachte benen, maar laat zich dan toch in een bolletje vallen.
Purrr. Maaike streelt z'n buikje, waarna Cooper als dank z'n vlijmscherpe nagels in haar handen zet, zich opricht en aan een duizelingwekkende snelheid weg springt. "Mannen", zucht ze, en ze staart nog wat voor zich uit.