donderdag 26 mei 2011

50.

Het is drie uur 's nachts en ik lig in Maaike's bed. Maaike is er nog niet, ze is iets gaan drinken met collega Jane en nog enkele andere vreemde vogels. Ik kan niet slapen, lig te woelen, lig naar de digitale klok te staren die tergend traag naar Maaike aftelt.

Ik lig al even te wachten; ik lig vaak te wachten. Soms hoor ik de deur kraken en lijkt het alsof Maaike er bijna is, maar even later blijkt het een kat te zijn en is Maaike nog ver weg. Soms lig ik me af te vragen waarom ik eigenlijk lig te wachten; misschien moet ik ook maar eens iets gaan drinken, misschien moet ik wel vluchten, misschien moet ik de eerste trein naar een onbekende bestemming nemen en daar op iemand wachten.

En ik moet toegeven dat ik het moeilijk heb met dat wachten, het lijkt alsof het zo oneindig nutteloos is, dat wachten. Het is leuk om in je armen in slaap te vallen, maar steeds is daar weer dat wachten. En ik weet niet eens waarop ik wacht, weet niet eens wat ik zelf wil. Jou, denk ik.

Zeven uur, ik sta op en zet koffie. Jij bent nog steeds niet hier, ik zit nog steeds te wachten.

Een uur later kom je thuis. Je ziet me in de zetel zitten, lacht je vermoeide tandjes bloot, komt naast me zitten, legt je hoofd op mijn schoot en valt in slaap.

Het is negen uur, ik zit in de zetel. Ik wacht tot Maaike wakker wordt. 
Misschien moet ik maar niet meer wachten.