26 maart, 20:30
Ik had deze ochtend reeds ontdekt dat een straat afgesloten was en dat er een podium opgesteld stond. Tot dusver had ik echter nog niet helemaal begrepen waarvoor dat podium zou dienen, het enige wat ik wist dat aan het podium een grote vlag tegen kernenergie hing. Je kent het wel, dat lachend zonnetje met daaronder de woorden “Weg met kernenergie” dat in de jaren tachtig zo vlijtig verspreid werden op buttons en stickers. Goed nieuws, vader: ze zijn helemaal terug!
Nu loop ik zo wat gewoontjes te wandelen en zo wat gewoon een beetje te kijken naar de lelijkheid van Oost Berlijn als ik plots een poster opmerk met hetzelfde logo! Een grote manifestatie! Vandaag! Tegen kernenergie! Ik hou van manifestaties, of ze nu voor de vrede of tegen kernenergie zijn; het maakt niet uit! Zolang het maar geen rechtse standpunten zijn en zolang er maar hippies en anarchisten aanwezig zijn moet dat leiden tot een waarachtig feestje.
De manifestatie begint om twaalf uur, maar ik wil eerst nog even naar de dom en de radiomast gaan kijken. (Wist je dat die fameuze zendmast in Oost Berlijn staat?! Ik dacht nu echt dat dat een Westers ding was!) Maar vijf minuten later ben ik alweer volledig verdwaald en sta ik als een onnozelaar op mijn kaart te kijken.
Zoek, zoek, zoek... Waar is Maaike?
“Hitler hitler, hitler hitler hitler heil!” roept een meisje me toe. Geef toe, telkens je een Duitser hoort praten is dat toch het enige wat je hoort? Bovendien heb ik me een héle dag kunnen inhouden Hitler te vernoemen – behalve dan in mijn vorig bericht, maar die gedachte zit alreeds weer in het doosje.
“Je ne parle pas Germandais” roep ik terug, maar dan in 't Engels. “Ah, okay, the manifestation is this way!” Ze wijst me een willekeurige richting uit. Ik durf niet zeggen dat ik eigenlijk helemaal niet op weg ben naar de manifestatie, dat ik eigenlijk nog maar een half uur weet dat er überhaupt een manifestatie is, maar dat geeft niet want het is een knappe meis en ze zegt dat zij er ook heen gaat.
Onderweg praten we over politiek, over de achterstand van Oost Berlijn, over hoe West Berlijners nog steeds grote stukken grond in Oost Berlijn kopen en daardoor de échte Oost Berlijners wegjagen, over waarom de Belgen volkomen ongeïnteresseerd zijn of ze nu wel of geen kerncentrales hebben, over Fukushima, over de gevaren van kernafval, of hoe hatelijk die Merkel wel is, over haar vader die vroeger haar meesleurde naar manifestaties terwijl zij nu het sleurwerk moet doen, ... Een interessante wandeling dus – er werd zelfs gepraat!
Eenmaal op het start-plein van de manifestatie aangekomen neem ik afscheid van de vreemde dame, neem m'n fototoestel, neem een stikker aan waar in 't groot “Atomkraft: hitler hitler hitler” op staat, kleef de sticker op mijn fototasje en begin te stappen. Er lijkt redelijk wat volk te zijn. Er lijkt redelijk veel volk te zijn. Er lijkt gigantisch veel volk te zijn! De anarchisten slaan op tonnen, de socialisten spelen muziek, de groenen dansen op drum 'n' bass (zoek de link daar maar eens!), kortom: het is een bewegend feestje. Love parade 2.0, maar dan zonder kernenergie.
Honderd-twintig-duizend-man was er vandaag. 120 000 man. Volgens de politie dan nog! En ik was daar één van. Zonder mij waren ze met 119 999 man geweest, en geef toe, dat klinkt belachelijk. Tegelijk werden er ook acties gehouden in Keulen, Liepzig en nog een hoop andere steden, ook elke keer met redelijk wat volk.
Met Maaike erbij waren we met 120 001 man geweest.
Waarom gebeuren zulke dingen niet meer in België? Electrabel in Franse handen, 't zou hier geen waar zijn. Electrabel schept monsterwinsten doordat ze de kerncentrales langer mogen open houden, en wij doen niets! Wanneer komen wij op straat? Volgende week? Goed, maar stuur het nog eens door via facebook.
De manifestatie eindigt vlak voor de Brandenburgse poort, voor het podium dat ze deze morgen hadden opgezet. Muziek wordt er afgewisseld met emotionele redevoeringen over kernenergie (“hitler hitler hitler hitler hitler”) en zelfs over de vredesbeweging (“hitler hitler hitler hitler hitler”). - Ik geef toe, op het einde begin ik het meeste toch te begrijpen; ik word zelfs zodanig dapper dat ik “Ein Hanswurst mit Ketchup, bitte” durf vragen. (Zou ik zelf ook als Hitler klinken nu? Ik heb de woorden in ieder geval zo luid mogelijk geschreeuwd. “Ein Haaaanswuuurst mit Ketchuuup! Bitteuh!” (“Heil, heil” roept de uitzinnige menigte.))
Moe maar voldaan van het vele manifesteren druip ik na een uur of twee toch ook eens af en begeef me terug naar waar ik deze morgen was begonnen: Oost Berlijn, naast de radio-mast: de Dom van Berlijn. Zes euro inkom; we gaan dus niet naar de Dom van Berlijn.
Twee straten verder is er echter een klein museum over het leven in de DDR. De inkomprijs (4 euro voor studenten) is véél voordeliger (wel 33% goedkoper!) en bovendien heeft het museum bewegende lichtjes wat de Dom niet heeft.
Wat zou Maaike aan het doen zijn?
Veel leer ik niet bij eigenlijk. Het leven in de DDR zoals beschreven in het museum, lijkt verdacht veel op het leven in de DDR zoals beschreven in Goodbye Lenin. Waarschijnlijk is de film zelfs beter, hoewel je in de film niet zelf met een goeie oude sovjet auto kan rijden. (Niet veel aan hoor, die starten toch bijna nooit.)
Om half zeven sta ik terug op straat met barstende hoofdpijn. Een braadworst als ontbijt, wat verwacht ik ook? Maar goed, met zo'n hoofdpijn kan een mens niet leven dus ik ga op zoek naar deftig eten en suikerhoudende dranken om mijn hoofdpijn te verzachten. Ik vind: de McDonalds! Een cola, een burger, even mijn voeten op de stoel voor me leggen en alles is... nog altijd hetzelfde.
Ik wandel naar de jeugdherberg, onderweg zie ik nog een bende van WWF die kaarsjes aan het aansteken is om Earth Hour te vieren. Het principe achter Earth Hour is simpel: iedereen doet zijn licht uit gedurende één uur. Niet dat ik lichten zie uit gaan om half acht hoor, alles blijft precies hetzelfde; maar ergens zal er wel een hippie zijn die zijn nachtlamp heeft gedoofd – en dat moet gevierd.
Wat is dat toch met deze stad, waarom gebeurt er op elk moment van de dag wel iets? Berlijn is zoveel meer stad als Gent. (Maar ze spreken er geen Hitlers, dus blijft het mijn favoriete thuisbasis.)
Ik twijfel tussen al in mijn nest gaan kruipen of nog ergens heen te gaan. Eerst nog even de voeten in de lucht; manifesteren is een harde stiel. Bovendien heb ik nog steeds hoofdpijn. Maaike stuurt dat ik morgen bij haar mag zijn; ik wou dat het al morgen was.