Maar soms heb ik een vreemd gevoel, een gevoel alsof ik eventjes overal van moet weglopen, alsof ik weg moet van de pijn waar je me steeds weer naar drijft. Dan besef ik dat de liefde die we deelden helemaal nergens heen gaat. En op die momenten ben ik even alle lichtheid kwijt.
Ik geraak niet in slaap. Ik duw je lijfje opzij en leg me op mijn zij. Ik blijf maar woelen; geen rust, bang van je wakker te maken.
Misschien vluchtte ik vroeger wel naar jou toe, omdat ik dacht dat dit liefde was. Nu moet ik wegvluchten. Die bedorven liefde die nergens toe leidt; ik gaf je alles wat ik je kon geven, mijn tranen, mijn liefde... Je nam dat en nog meer - bedorven liefde, vervloekte liefde.
Wat moet ik dan? Ik moet wegvluchten, weglopen, weg geraken uit die vreselijk-heerlijke greep van jouw verdorde liefde. Ik lig naar het plafond te staren; je ronkt, je hebt me niet langer nodig.
Je verlangt naar stevige armen rond je heerlijk' lijfje. Je verlangt naar die eenheid die ik je niet kan geven. Je verlangt dat ik iemand word die ik niet kan zijn; en het spijt me, lieveling, maar ik kan niet zomaar veranderen. Ik kan niet wedijveren met iemand die eigenlijk enkel in je hoofd bestaat.
Ga weg, blijf van mij. Je kan me niet blijven gebruiken met die plagerige liefde die jij te bieden hebt. Ik klauter uit het bed, trek mijn broek aan, neem mijn spullen, geef je een laatste kus, trek de deur achter mij dicht, stap op mijn eeuwige strijdmakker en rij naar huis; weg van jou - voor altijd weg van jou. Weg van die bedorven liefde die je me enkel kan bieden.
(Tainted love - Soft Cell)