vrijdag 11 maart 2011

19.

Het valt niet meer te ontkennen, ik ben dronken. De pintjes van het begin van de avond vormden misschien niet echt het probleem, maar die fles whisky erna was misschien iets te veel van het goede. Gelukkig draait de kamer nog niet, maar stappen gaat al wat moeilijker en ik besluit wijselijk dat een kruistocht met mijn eeuwige strijdmakker naar 't huiselijke bed er niet meer in zit voor vanavond. Het zal, bijgevolg, wel Maaike's zetel worden.

Maaike ligt in de zetel recht tegenover me met de andere helft van de fles whisky in haar armen. Samen en toch apart, genietend van de roes, de muziek (één of andere jazz-muzikant wiens naam ik nooit zal onthouden) en de stilte die mij op één of andere wijze niet meer afschrikt.

Collega Jane zit aan haar bureau te chatten met Thomas, de nieuwste jongen van haar dromen, een wederzijdse verliefdheid die ze amper stil kan houden.

"Thomas zegt dat hij graag bij mij is!"
"Thomas zegt dat ik een hete ben!"
"Thomas zegt dat hij mij vol wilt steken met kleine kindjes!"

Elke zin zegt ze met de grijns van de duivel; haar interpretatie van het pure geluk. Sommige mensen hebben nu eenmaal geen respect voor die stilte. Maaike kijkt me aan en rolt met haar ogen. Verliefdheid of het begin van een zware psychologische aandoening? Ik besluit geen risico's te nemen, stel me recht, wandel naar het dartbord dat nog steeds ergens onder de kast ligt waar Jane het enkele weken geleden geworpen had, haal alle pijltjes eraf (vier!) en zet me terug in de zetel. Maaike kijkt me onbegrijpend aan.

"Thomas zegt dat ik de mooiste benen..."
Een pijltje suist langs Jane's oor en boort zich diep in de muur achter haar. Jane schrikt en roept "Hey! Gevaarlijken!"
- "Ik heb er nog drie en ik ben niet bang ze te gebruiken!"
Even verstoord in haar romantisch moment, maar toch met voldoende moed om door te gaan, draait Jane zich terug naar het computerscherm. De blik vol angst verandert al snel terug naar de zeemzoete kijk van pasgeboren liefdeshormonen.

Even keert de stilte terug. Ondertussen speelt Nirvana door de kleine computerluidsprekertjes. Nirvana is niet gemaakt voor computerluidsprekers.

"Thomas zegt dat je geen pijltjes..."
Een tweede pijltje boort zich in de muur.

"Maar Thomas..."
Deze keer probeer ik wat beter te mikken, maar alweer mis ik Jane's hoofd met slechts enkele centimeters. Het pijltje boort zich echter in de bovenste rand van het computerscherm waardoor er een grote barst in de behuizing ontstaat.

Eindelijk ziet Jane de ernst van de situatie in en met een pruillipje (maar géén bloedend hoofd- en bijbehorende schedelbreuk met hersenletsel!) druipt ze met haar laptop af naar haar slaapkamer.

De stilte, de rust en de roes treden weder. Nirvana heeft plaats gemaakt voor Radiohead. "I'm a creep, I'm a weirdo. What the hell am I doing here?"

Ik stel me er al lang geen vragen meer bij. Ik ben hier omdat ik het hier leuk vind. Ik ben hier omdat ik het leuk vind om bij Maaike stil te zijn. Ik ben hier voor de drank, voor de roes, voor de hopeloze liefde, voor de ijdele hoop. En misschien gaat het straks prikken, maar dan prikt het maar.

Plots springt Maaike recht en roept "flipperen"! Een duizendste poging om mij, een geboren pinball wizard, te verslaan in de arena van De Metalen Bal; het zal ongetwijfeld tot een nieuwe vernedering leiden. Maar 't is meer dan dat balletje; voor mij heeft die flipperkast, die al enkele maanden in het appartement staat, een soort erotische functie gekregen. Daar samen staan, zo dicht bij Maaike; soms een per-ongelukkige aanraking...

Door de deur van Jane horen we giechelende webcam-seks komen. Het laatste pijltje boort zich diep in de deur en even later is het weer stil.

De vijfde bal; gewonnen! Het tweede spel; alweer gewonnen. Het derde spel wint zij, maar het vierde, vijfde, zesde en zelfs zevende spel is weer voor mij. Winnaar (en toch loser) van de avond! Lang leve hij die geen leven heeft.

"Ik ga dan eens gaan slapen, hé!"
Ik kijk, vanuit de zetel, in stilte toe hoe Maaike haar boeltjes bij elkaar schart en zich klaar maakt om zich in haar slaapkamer terug te trekken. Als ze de deur open trekt fluister ik zacht - om Jane's intieme momenten niet te storen - "Droom zacht!" Ze kijkt me aan met haar wonderblauwe kijkers en lacht, "slaap zacht."

Ik blijf alleen achter in een vreemde living. De verwarming is al even uit en dus is het wat frisjes. Ik raap het deken van de grond en leg het over me heen. De deur van Maaike's slaapkamer gaat terug open en haar heerlijke hoofdje verschijnt in de opening.

"Weet je, als je wilt mag je hier ook slapen hoor."
- "Ik denk niet dat een goed idee is, Maaike."
"Oh, ok. Je hebt gelijk. Ik dacht maar, gezien het zo koud is..."

Ik fantaseer een droeve blik in haar ogen, maar even later is de deur alweer dicht en lig ik mij een halve nacht af te vragen waarom ik eigenlijk in de zetel lig.